In het nieuws
Rondom de publicatie van mijn dichtbundels ben ik geïnterviewd, maar het gebeurd ook regelmatig dat ik werk
instuur naar een tijdschrift, een krant, een website. Schrijven is betekenisvol wanneer je het kunt delen, ik stuur
regelmatig een bijdrage in aan een schrijfwedstrijd. Al dit soort publicaties kun je op deze pagina terug vinden.
Bijna al mijn gedichten zijn terug te vinden op de website van www.lezenswaardig.com Ook schrijf ik regelmatig
een kritisch stuk op de website van www.linkedIn.com in de hoop een discussie op gang te brengen.
____________________________________________________________
|
Familie visserijbedrijf en palingrokerij Rekelhof ligt een stukje verder dan onze boerderij. Op 17 juni werd hier de allereerste 'palingpoezie' georganiseerd. Ik mocht er aanwezig zijn en de opdracht was een gedicht te schrijven van maximaal acht regels over water, bootjes of paling.
Als enorme visliefhebber was het geen straf om aanwezig te mogen zijn en voor te dragen.Eigenaar Theo Rekelhof heeft altijd de meest prachtige verhalen te vertellen. Aanrader!
Herenweg 32-A
1433 HA Kudelstraat
0297-324771
www.rekelvis.nl
|
 |
|
Expositie
Van 23 t/m 26 oktober is er op de zolder van de Steenfabriek in Losser een expositie, 'Vaste grond'. Tien bijzondere (levens)-verhalen van Lossenaren uitgebeeld in woord en beeld door tien Kunstenaars. Als 'woordkunstenaar' neem ik deel aan deze expositie.
Mijn gedicht, 'Hier' vertelt het verhaal van Tanja, die na jaren in de randstad te hebben gewoond met haar gehandicapte zoon Jan tijdens de corona periode naar rust te verhuizen. Ze kwamen hier in Losser terecht. En waar Jan vooral overprikkeld was, keerde heel langzaam de rust weer terug in hun leven, was er ineens vriendelijkheid en de kracht van 'noaberschap'. Ze wonen inmiddels al een aantal jaren hier in Losser en hebben hun draai gevonden. |
 |
| Puzzelstukjes Mijn moeder weet dat ze soms vergeet, soms weet ze zelfs niet hoe ze heet. Dan lacht ze als je ‘hallo’ zegt, terwijl jij tegen de tranen vecht. Want iedere keer zo samen, het weggaan, zwaaien van achter de ramen. Voelt met beetjes als een afscheid, als steeds een beetje meer kwijt. Zelf voelt ze daar niet veel van en alles dat ze nu nog aankan, doet ze, ze helpt mee, ze praat vooral. En ze laat puzzelstukjes overal. Dan, wanneer ik op bezoek ben, ik soms wat lekkers meebreng. Zegt ze soms midden in een betoog, of ik wel at, hoeveel ik woog. Ze ziet me, maar vooral als het destijdse kind en als de herinnering haar dan vindt. Praten we over vroeger en lacht ze mee en er zijn van die dagen, dan is alles ‘nee’. Het voelt steeds vaker of ze een vreemde is en alles puzzelstukjes vormen één groot gemis. |
 Dementie, Alzheimer tref jaarlijks steeds meer mensen.
Niet alleen Nederland, maar de wereld vergrijst.
Dit gedicht werd zowel op LinkedIn als op facebook een
paar honderd keer gelezen en gedeeld.
Beeld: gemaakt door Ai Gedicht is fictief ter ondersteuning geschreven |
| Dieuwertje Ze was zo verankerd, met het sinterklaas journaal. Haar bekende stemgeluid. herkende we allemaal. Haar altijd meedeinen, op de maat van de muziek. En dan vooral bij voorkeur - niet het moderne, maar klassiek. Hoe haar herkenbare krulletjes, de kant op waaide van de wind. Hoe iedereen nu hoopt, dat je de weg van rust vindt. Dat er heel ver daarboven, met muziek op je wordt gewacht. Want dat je nu al weg moest gaan, is veel sneller dan verwacht.
|
Overleden op 2 maart 2025 | Dieuwertje Blok
Omroep NPO-1 en NPO-4 deelde dit gedicht |
|
Loretta
Ze had zo’n enorm groot hart
en vooral voor alle dieren.
En een aanstekelijke schaterlach,
alsof ze het leven wist te vieren.
Nu staat in alle kranten en
vanavond op het journaal.
Dat je er niet meer bent -
het einde van jouw verhaal.
Je had een enorm publiek,
die je op handen bleven dragen.
En van die originele antwoorden
op aan jou gestelde vragen.
Ik geloof waar en oprecht,
dat er een loper is uitgelegd.
Dat je ‘daar boven’ wordt opgewacht
of heb ik nou teveel gezegd?
Ik denkt vooral dat mens zijn,
dat zonder masker voor je gezicht.
We nemen allemaal de onze af
en houden ze naar boven toe gericht. |
Overleden op 27 maart 2025 | Loretta Schrijver |
|
'Een nieuwsbericht bereikte de inbox van Hallo Losser: op 13 december verschijnt de nieuwe dichtbundel van Nathalie Piersma, "Foto aan zee”. Nieuwsgierig naar deze schrijfster uit Losser ging ik bij haar op bezoek. Ik werd gastvrij en hartelijk ontvangen. Nathalie Piersma is al op jonge leeftijd begonnen met het schrijven van gedichten en rijmpjes. Daarbij werd ze gecoacht door haar juf van de basisschool, Eveline, die tot aan haar overlijden 12 jaar geleden bepalend is geweest in Nathalies leven en werk. Haar overlijden was voor Nathalie een grote klap en overmand door verdriet is ze gaan schrijven over verlies. Dit thema komt regelmatig terug in haar werk. Ze hoopt hiermee troost te kunnen bieden aan mensen die geen woorden weten te geven aan hun verdriet. Dat Eveline er niet meer is, is voor Nathalie nog altijd een gemis in haar leven. Ze zegt daarover: "Het is heel bijzonder dat iemand je je hele leven coacht en in je gelooft”. Toen Nathalie in 2016 moest stoppen met haar werk als verpleegkundige heeft ze zich volledig op het schrijven kunnen richten. Ze vindt het nu erg leuk om te kunnen zeggen dat ze een baan heeft waar ze echt van houdt en waar ze blij van wordt. Het schrijven is langzamerhand een bijna dagelijkse bezigheid geworden. Van Nathalie verschenen eerder al 2 gedichtenbundels. Daarna bleef het lange tijd stil, maar afgelopen zomer is ze weer actief gaan schrijven. Dit was in een periode dat ze veel thuis moest blijven omdat haar huis en de wijk waar ze woont verduurzaamd werden. Het resultaat van dit schrijfproces tijdens het verplichte binnen zitten is de nieuwe bundel "Foto aan Zee”. De gedichten die Nathalie schrijft gaan bijna nooit over haarzelf. Ze vindt het belangrijk dat mensen herkenning vinden in wat ze schrijft. Daarom schrijft ze vaak over wat ze op straat ziet, hoort of meemaakt, of wanneer ze iets op de radio hoort zoals een zin uit een Nederlandstalig liedje. De meeste gedichten ontstaan niet aan het bureau maar tijdens wandelingen met haar hond in het buitengebied van Losser. Soms hoort ze een zin en aan het eind van de dag is het een gedicht. "Foto aan zee” is dan ook een weergave van alledaagse momenten, emoties en gebeurtenissen die waarschijnlijk iedereen wel herkent. Met het verschijnen van deze nieuwe gedichtenbundel is tegelijkertijd ook de website van Nathalie geopend (www.bureauverhaal.nl). Hier kunnen mensen haar om hulp vragen als het om het schrijven van teksten gaat. Ze is namelijk ook professioneel tekstschrijfster. Nathalie is al bezig met het schrijven van een volgende bundel. De werktitel weet ze ook al: "Een beetje Losser”. Het idee voor deze bundel is haar ingegeven door de eigenaar van Primera. Toen ze daar een paar exemplaren van haar boek "Foto aan Zee” wilde neerleggen zette hij haar op het spoor om ook eens voor en over de mensen uit Losser te schrijven. Op LinkedIn staat een gedicht dat Nathalie schreef in het kader van Wereldlichtjes Dag, op 8 december. Enkele uren nadat ze het op LinkedIn had gezet was het al 300 keer gezien. Verbaasd vraagt ze zich af wie toch al die mensen zijn die haar gedicht zo snel op LinkedIn hebben weten te vinden. Interview: Wilma Breukers | Hallo Losser Wereldlichtjesdag Omdat je niet vergeten mag,
wie hij was, hoe overal haar naam
Hoe de flikkerende kaars voor het raam
als een baken zal blijven schijnen.
Voor alle tranen die met jou verdwijnen
minder worden, maar er soms toch zijn.
Ik mis je en dat doet te vaak nog pijn.
|
|
  |
  Delen Wanneer je in het donker soms wakker ligt.Met tranen rollend
over je gezicht.
Dan mag je hier
logeren,
voor zo lang als nodig is.
Dan delen we chocolaatjes
en ook het gemis. |
In december was ik bij Nathalie Piersma, naar aanleiding van het verschijnen van haar dichtbundel Foto aan Zee. In drie maanden tijd heeft Nathalie opnieuw een dichtbundel geschreven, die de titel Een lege stoel”, gedichten in tijden van verlies heeft gekregen. Reden om weer een bezoekje te brengen aan de bevlogen schrijfster uit Losser, die zich nu vooral wil gaan toeleggen op het schrijven van gedichten. Hoe is deze bundel ontstaan? Nathalie: "Ik wilde een gedicht schrijven om iemand te ondersteunen, maar ik kon niet meer stoppen met schrijven”. Zo ontstond in korte tijd een nieuwe dichtbundel, geschreven vanuit en met haar hart. Nathalie vertelt dat ze tijdens het schrijven opnieuw stil stond bij de mensen die ze in haar leven verloren is, en dat het schrijven een soort rouwproces is geweest. Mede daardoor raakt ze in haar gedichten precies de emoties die vaak onuitgesproken blijven. Er zijn al veel boeken over rouw en verlies geschreven, maar dichtbundels zijn er op enkele gedichten van Toon Hermans na, nauwelijks. Naast het schrijven van gedichten heeft Nathalie een aantal grote plannen. Zo is ze in gesprek met de afdeling Kinderoncologie van het MST om voor ouders een avond voor te dragen uit haar gedichtenbundel, zodat deze ouders gezien en gehoord worden. Op die manier probeert Nathalie haar gedichten onder de aandacht te brengen. Ze wil mensen een stem geven, en ze wil zeggen: ik weet dat het moeilijk is, ik weet niet wat jij voelt, maar ik ben er met mijn woorden. Ook wil ze graag gaan voordragen, bijvoorbeeld in verpleeghuizen waar men 1 of 2 keer per jaar bewoners herdenkt die overleden zijn. Ook is ze bezig met het schrijven van een lezing. Want, zo schrijft ze in het nawoord in haar bundel: "Te vaak wordt er naar mijn idee op een afstandelijke en theoretische manier naar rouw gekeken. Rouw voel je, rouw onderga je. Rouw voel je in elke vezel van je lijf”. Met Een lege stoel probeert Nathalie precies de emoties te beschrijven die vaak onuitgesproken blijven. Opvallend is het hoofdstuk Een kaartje, waarin rechtenvrije troostgedichten worden gedeeld voor wie de juiste woorden mist. Ook de pijn van het afscheid van een kind krijgt een eigen plek. Nathalie heeft de bundel in eigen beheer uitgegeven en laten drukken. Binnen een uur nadat ze de nieuwe gedichtenbundel online had gezet, waren er al 18 boeken verkocht. Iedereen die bij Nathalie de gedichtenbundel Een lege stoel besteld krijgt een persoonlijk kaartje van haar bij de bestelling. Het boek is te bestellen via haar website: www.bureauverhaal.nl. In dit artikel kan een van Nathalies lievelingsgedichten uit haar bundel niet ontbreken: (zie hiernaast) Interview: Wilma Breukers | Hallo Losser |
 |
|
 |
|
WEP kreeg een prachtig gedicht binnen van Nathalie Piersma. Zij had het gedicht geschreven naar aanleiding van een post op Linked-inn. Zie hieronder het vervolg op dit bericht. Complimenten voor het gedicht, dat niet alleen @Ibrahim raakte, maar bij vele politieharten binnenkwam. En voor het team dat waardering en erkenning al verder had gebracht voordat wij op de lijn kwamen. Politie Nederland Leo de Haan MA Maarten van Mierlo LLM Politie Eenheid Midden-Nederland geefelkaarcomplimenten stilstaanbijbijzonderemomenten waardering politiewerk samenleving wijkagent EEN PERSOONLIJK GEDICHT – Een maand geleden hadden we op de Kaap een bijzonder moment. Wijkagent Ibrahim kreeg onverwachts bezoek van iemand die hij tien jaar geleden had geholpen om geen einde te maken aan haar leven. Nu, tien jaar later, kwam zij naar het bureau om hem te bedanken. Als team waren wij zo trots op Ibrahim dat wij dit verhaal met een groter publiek wilden delen. En dat lukte. Circa 800.000 mensen lazen het verhaal en dit leverde onwijs veel mooie reactie op. Als eerbetoon aan Ibrahim lazen we gisteren tijdens de teamdag een aantal van deze reacties aan hem voor. Echter was echter 1 reactie, die er bovenuit sprong. Het verhaal van Ibrahim had Nathalie Piersma zo geraakt, dat ze er speciaal een gedicht aan had gewijd. Om dit mooi vorm te geven hebben Patricia Calmer en ik het gedicht door de beste schrijfster van ons bureau laten uitschrijven. Vervolgens is het door zijn maatje Roger aan hem voordragen. Het was een mooi moment. Nathalie Piersma, heel erg bedankt! Jouw mooie gedicht genaamd ‘Oproep’ heeft Ibrahim en iedereen van ons team enorm geraakt. ____________________________________
Dat je wordt opgeroepen en ook nog met spoed. En wat je van te voren niet vermoed, hoe alles na die melding zal lopen. Je staat daar als agent, misschien meer nog als mens. Te handelen met heel je vermogen. En wat ik zeg is niet gelogen het raakt je én echt iedere keer. Ze heeft een heel verhaal te vertellen En terwijl ze vanuit de meldkamer bellen of meer hulp nodig is, onderweg. Je leert haar verhaal en je was net op tijd, nog voor de vergissing. En in elke te nemen beslissing. Komt haar gezicht aan je voorbij. Je bent dus een niet -van te voren bedacht onderdeel, in heel haar bestaan. En haar verhaal kreeg een naam. Toen jullie kennismaakte. En wat je hierbinnen zo raakte. Dat had jij kunnen zijn! Voordat je de warmte ervaarde van je collega’s hier en heel vaak daar. Waar je plichtsgetrouw met elkaar. Buiten je kaders wist te vertrouwen. erkenning waardering gedicht persoonlijk politiewerk WEP politie Politie Nederland Politie Eenheid Midden-Nederland |
 Inmiddels is dit artikel en mijn gedicht meer dan
 1 miljoen keer gelezen en/of gedeeld. Ongelofelijk! |